زندگی فرصت بس کوتاهی است تا بدانیم که مرگ ؛ ............ آخرین نقطه پرواز پرستو ها نیست................................ مرگ هم حادثه ای است.......................................... مثل افتادن برگ .................................................... که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک............................ نفس سبز بهاری جاریست...........................................   آرمين اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم چند وقت است که هر شب به تو مي انديشم به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور به همان سبز صميمي ، به همبن باغ بلور به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري به همان زل زدن از فاصله دور به هم يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت   죽음 دست آفتاب و بگیر ای نازنین بیارش تو آسمون خونه مون آشیون چلچله اگه شکست میسازیم خونشون و رو شونه مون صاعقه اگه زده باغچه مونو دستامونو میذاریم کنار هم تو ببخش اگه حقیره قصرمون میسازیم با خوب و بد زیاد و کم می کشیم رنگ سپیده رو تن دیوار خونه با یه بوته بنفشه که زمستونم میمونه به کلامی عاشقونه چلچله با ما میمونه حتی تو پائیز زردم یه نفس با ما میخونه   죽음 الو سلام منزل خداست؟ این منم مزاحمی که آشناست هزار دفعه این شماره را دلم گرفته است ولی هنوز پشت خط در انتظار یک صداست شما که گفته اید پاسخ سلام واجب است به ما که می رسد،حساب بنده هایتان جداست؟ خرابی از دل من است یا که عیب سیم هاست؟ الو،چرا صدایتان نمی رسد کمی بلند تر اگر اجازه می دهی برایت درد دل کنم شنیده ام که گریه بر تمام دردها شفاست دل مرا بخوان به سوی خود تا که سبک شوم پناهگاه این دل شکسته خانه ی شماست الو،مرا ببخش،باز هم مزاحمت شدم دوباره زنگ می زنم دوباره تا خدا خداست   آرمين من از تبار فرهادم از تبار نرسيدن از تبار نداشتن از تبار كوه كندن و دل نكندن   Ari@n تو به من خنديدي و نمي دانستي .... من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم ..... باغبان از پي من تند دويد .. سيب را دست تو ديد غضب آلود به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و تو رفتي و هنوز سالهاست كه در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت !! **** *** من به تو خنديدم چون كه مي دانستم تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي پدرم از پي تو تند دويد و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه پدر پير من است من به تو خنديدم تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك دل من گفت: برو چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ... و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام حيرت و بغض تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت   ...............هيچ.و آن که مست آمد ودستی به دل ما زد و رفت در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت... [گل] ...   イランメディ